Kupa ve benzeri uygulamalarda hijyen ve sarf takibi nasıl yapılır?

Her sterilizasyon döngüsü kayıt altına alınmalıdır. Tarih, döngü numarası, işlemi yapan kişi ve döngüye giren set bilgisi bu kaydın temel unsurlarıdır.

Doğrulama göstergelerinin sonuçlarının da kaydedilmesi gerekir; kimyasal ve biyolojik göstergelerin ne sıklıkta kullanılacağı ve sonuçlarının nasıl saklanacağı belirlenmelidir. Bir sorun yaşandığında bu kayıtlar tek dayanaktır ve sonradan oluşturulamaz. Cihaz bakımının da aynı düzende izlenmesi gerekir; bakım tarihleri, yapılan işlemler ve varsa arızalar kayıtta durmalıdır. Sterilizasyon cihazının doğru çalıştığını gösteren bir kayıt, uygulanan tüm işlemlerin güvenilirliğini de birlikte taşır ve bu bağ çoğu merkezde kurulmaz. Kaydın işlem anında tutulması ise sonradan hatırlamaya çalışmaktan çok daha güvenilirdir.

Uygulamada kullanılan malzemenin türü, lot numarası ve gerekiyorsa son kullanma tarihi seans kaydına işlenmelidir.

Bu kayıt bir geri çağırma durumunda hangi danışanların etkilendiğini belirlemenin tek yoludur ve sonradan oluşturulamaz. Yan etki bildirimlerinde de aynı bilgi kritiktir; belirli bir lotta yoğunlaşan bir sorun ancak bu kayıt varsa görülebilir. Kaydın hızlı yapılabilmesi ise sürdürülebilirliği belirler; her lot numarasını elle yazmak yoğun bir günde bırakılır. Sık kullanılan malzemelerin önceden tanımlanması ve seçimle işaretlenmesi bu yükü büyük ölçüde azaltır. Tek kullanımlık malzemenin ayrıca işaretlenmesi de gerekir; bu ayrımın kayıtta net olması ekip içindeki tereddütleri ortadan kaldırır.

Kritik malzemeler için asgari stok seviyeleri belirlenmeli ve bu seviyeye inildiğinde sipariş verilmelidir. Stok tükendiğinde fark etmek her zaman maliyetlidir.

Eşik belirlenirken tedarik süresi de hesaba katılmalıdır; iki hafta sürede gelen bir malzemenin eşiği, iki günde gelenden çok daha yüksek olmalıdır. Son kullanma tarihi olan malzemelerin de izlenmesi gerekir; fazla alınan bir ürün tarih geçtiğinde tamamen kayıp olur ve bu kayıp genellikle fark bile edilmez. Sarf tüketiminin seans sayısıyla karşılaştırılması ise beklenmedik farkları ortaya çıkarır; tüketimin seans sayısından belirgin biçimde hızlı artması, israf ya da kayıp anlamına gelebilir ve araştırılması gerekir.

Her uygulama türü için seans başına düşen malzeme maliyeti hesaplanmalıdır. Bu sayı fiyatlandırmanın temel girdilerinden biridir.

Hesabın karmaşık olması gerekmez; bir dönemdeki toplam sarf gideri o dönemdeki seans sayısına bölündüğünde yaklaşık bir değer elde edilir. Uygulama türleri arasındaki farkın görülmesi ayrıca değerlidir; bazı uygulamaların malzeme maliyeti diğerlerinden belirgin biçimde yüksektir ve fiyat farkı bunu yansıtmalıdır. Maliyetin zaman içindeki seyri de izlenmelidir; malzeme fiyatları arttığında bunun fiyatlara yansıtılmaması kârlılığı sessizce eritir. Bu erime aylar sonra fark edildiğinde ise düzeltme çok daha büyük bir zam gerektirir ve danışanlar tarafından zor karşılanır. Küçük ve zamanında yapılan düzeltmeler her zaman daha kolay kabul görür.

Uygulama öncesi, sırası ve sonrasındaki hijyen adımları yazılı bir protokole bağlanmalıdır. Bu belge hem eğitim aracı hem de tutarlılık güvencesidir.

El hijyeni, alan hazırlığı, tek kullanımlık malzemenin kullanımı, atık ayrıştırması ve uygulama sonrası temizlik bu protokolün başlıklarıdır. Tıbbi atıkların ayrıştırılması ve bertarafı mevzuata tabidir; bu konudaki yükümlülüklerin protokole açıkça yazılması gerekir. Yeni başlayan personelin bu protokolle eğitilmesi ve eğitimin kayda geçmesi de önemlidir. Protokolün belirli aralıklarla gözden geçirilmesi ise güncel kalmasını sağlar; yıllar önce yazılmış ve hiç bakılmamış bir belge, uygulamayla arasındaki farkı zamanla açar ve işlevini kaybeder. Yılda bir yapılacak kısa bir gözden geçirme bu farkı kapatmaya yeter.