Psikiyatri muayenehanesinde online görüşme nasıl güvenli yapılır?

Görüşmenin ilk dakikasında hastanın kimliği ve bulunduğu yer teyit edilmelidir. Bu, uzun bir prosedür değildir; kısa bir soru ve ilk görüşmelerde kimlik ibrazı çoğu durumda yeterlidir.

Konum bilgisi klinik değil güvenlik gerekçesiyle alınır ve bunun hastaya böyle açıklanması gerekir. “Acil bir durumda size ulaşabilmek için hangi şehirde olduğunuzu bilmem gerekiyor” cümlesi, konuyu tedirginlik yaratmadan çözer. Şehir dışında ya da yurt dışında olan hastalarda bu bilgi ayrıca önem kazanır; farklı bir ülkeden bağlanan bir hasta için hem acil yönlendirme hem de mevzuat açısından durum değişebilir. Bu bilginin her görüşmede teyit edilmesi de gerekir, çünkü konum değişebilir.

Hastaya görüşmeyi nasıl bir ortamda yapması gerektiği randevu onayıyla birlikte gönderilmelidir. Kapalı ve yalnız olunan bir oda, kesintisiz bir bağlantı ve kulaklık kullanımı çoğu durumda yeterli bir çerçeve oluşturur.

Metnin kısa olması önemlidir; birkaç maddelik bir hatırlatma okunur, uzun bir açıklama okunmaz. Araçtan, iş yerinden ya da başkalarının bulunduğu bir ortamdan bağlanmanın görüşmeyi zorlaştıracağını açıkça belirtmek de gerekir. Hastaların çoğu bunu hiç düşünmemiştir; söylendiğinde ise uyar. Uygun olmayan bir ortamdan bağlanıldığı fark edildiğinde görüşmeyi ertelemek de meşru bir seçenektir. Bunun baştan söylenmiş olması, o anki konuşmayı hem sizin hem hastanın için kolaylaştırır ve kimseyi zor durumda bırakmaz.

Uzaktan görüşme sırasında riskli bir tablo ortaya çıkabilir. Bu ihtimal için hazır bir plan bulunmalıdır: hastanın bulunduğu şehir, acil durumda aranabilecek yakını ve yerel yönlendirme seçenekleri.

Bu bilgilerin hasta dosyasında hazır durması gerekir; kritik anda aranmaya başlanacak bir bilgi işe yaramaz. Yakın bilgisinin alınması hastanın onayına bağlıdır ve bu onay ilk görüşmede istenmelidir. Acil durumda izlenecek yolun ekipçe bilinmesi de önemlidir; sekreterin ya da yardımcı personelin o an ne yapacağını bilmesi gerekir. Bu plan yılda bir gözden geçirilmeli; hastanın taşınması ya da yakın bilgisinin değişmesi durumunda ise beklenmeden güncellenmelidir. Eski bir telefon numarası, kritik anda hiç numara olmamasıyla aynı sonucu verir.

Görüşmenin kaydedilip kaydedilmeyeceği ilk görüşmede konuşulmalı ve karara bağlanmalıdır. Çoğu psikiyatrist görüşmeyi kaydetmez; bu durumda da bunun açıkça söylenmesi gerekir.

Hastanın kendi tarafından kayıt alması ise ayrı bir konudur ve bunun da baştan konuşulması yerinde olur. Hastanın bu talebi meşru olabilir; kendi tedavisini takip etmek isteyen biri için anlaşılır bir istektir. Ancak karşılıklı bilgi olmadan yapılan bir kayıt, güven ilişkisini zedeler. Bu konuyu baştan açmak, sonradan doğabilecek tatsız bir durumu tamamen önler. Kayıt alınacaksa saklama süresi, erişim yetkisi ve silinme zamanı da belirlenmeli ve yazılı hâle getirilmelidir. Belirsiz bırakılan bir kayıt politikası, kaydın kendisinden daha fazla risk taşır.

Hangi görüşmelerin uzaktan yapılabileceği ve hangilerinin yüz yüze olması gerektiği yazılı bir ölçüte bağlanmalıdır. Bu bir klinik değerlendirmedir ve mevzuatın çizdiği çerçeveyle birlikte ele alınmalıdır.

Ölçütün yazılı olması randevu verecek kişi için de gereklidir; sekreter, hangi talebin uzaktan karşılanabileceğini bilmelidir. Sınırdaki durumlar için hekime sorulması gerektiği de belirtilmelidir. Bu netlik, hem tutarsız kararları önler hem de hastaya baştan doğru bilgi verilmesini sağlar. Randevu alırken uzaktan yapılabileceği söylenen bir görüşmenin sonradan yüz yüzeye çevrilmesi, özellikle şehir dışındaki hastalar için gerçek bir sıkıntı yaratır. Üstelik bu, birkaç satırlık bir ölçütle tamamen önlenebilir bir sıkıntıdır.